Oncology in Clinical Practice · Published 2026-01-15 · DOI 10.5603/ocp.113134
Rak płuca pozostaje wiodącą przyczyną zgonów z powodu chorób nowotworowych, a większość zachorowań na niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) dotyczy osób w starszym wieku. Chorzy ci — ze względu na choroby współistniejące, obniżoną rezerwę biologiczną oraz zespół kruchości — często nie kwalifikują się do dwulekowej chemioterapii opartej na pochodnych platyny, a jednocześnie pozostają niedostatecznie reprezentowani w badaniach klinicznych dotyczących immunoterapii. W pracy omówiono odrębności kliniczne wpływające na kwalifikację chorych w podeszłym wieku do leczenia pierwszej linii zaawansowanego NDRP, w tym znaczenie oceny stanu sprawności (ECOG, KPS), chorób współistniejących ograniczających możliwość zastosowania związków platyny oraz rolę zespołu kruchości i całościowej oceny geriatrycznej. Szczególną uwagę poświęcono wynikom randomizowanego badania III fazy IPSOS, w którym wykazano znamienną poprawę przeżycia całkowitego oraz korzystniejszy profil bezpieczeństwa atezolizumabu w monoterapii w porównaniu z chemioterapią jednolekową u chorych niekwalifikujących się do schematów opartych na pochodnych platyny — niezależnie od ekspresji PD-L1 i typu histologicznego nowotworu. Rozszerzenie wskazań refundacyjnych o atezolizumab w monoterapii stwarza nowe możliwości indywidualizacji leczenia w tej trudnej klinicznie populacji. W opracowaniu przedstawiono również praktyczny algorytm kwalifikacji chorych do leczenia atezolizumabem w ramach programu lekowego.
Abstract from DOAJ. Public domain (CC0 1.0).
Read the article at the publisher →